گفت اما يك دنيا ارزش داشت ، يعنى جمله‌اى است كه به استاد بزرگوار ما رهبر عظيم‌الشأن انقلاب مىخورد . مىفرمود : مصطفى ، تقاضا دارم روح عوامانهء ما را از ما نگير . اين كه اين عمل دور و نزديك ندارد يك دقت عقلى است ما بايد روح تعبدمان اين باشد كه سر قبر حضرت معصومه ( س ) برويم ، به حرم برويم ، ضريح را ببوسيم ، ضريح را بغل بگيريم ، در مرقد را ، در حرم را ، در رواق را ببوسيم ، در مقابل حضرت معصومه ( س ) مودب بايستيم ، از خدا حاجت بخواهيم و خدا را به حضرت معصومه ( س ) قسم بدهيم ، بعد هم مودب عقب عقب از حرم بيرون بياييم ؛ به اين روح عوامانه و روح تعبد مىگويند . خوشا به حال آن زن و مردى كه عالم باشند اما روح تعبد داشته باشند يعنى در مقابل اهل‌بيت ( ع ) ، در مقابل فقهاى متخصص ، در مقابل روايت صددرصد تسليم باشند ، در مقابل قرآن چون و چرا نداشته باشند ، در مقابل روايت ، در مقابل توسل ، در مقابل بوسيدن ضريح ، بغل گرفتن ضريح چون و چرا نداشته باشند . اينها همه به خاطر اين است كه روح تعبد از انسان گرفته مىشود و بسيارى از مصيبتها كه براى ما جلو آمده به خاطر اين است كه روح تعبد از ما گرفته مىشود و وقتى روح تعبد از انسان گرفته شد و چون و چرا در مقابل همه چيز بلند مىشود . اتفاقاً اين مهار بسيار بزرگى براى شيطان است كه جايى ببرد كه خاطر خواه اوست .